CREATIEVELINGEN

pen.png
 Danny De Vos (nee, geen echte vos!) schreef abnormaal straf mee aan ons boek. 

 

Danny schrijft fictie, non-fictie en poëzie voor kinderen en tieners, kijk maar op dannydevos.eu. Hij is ook heel vaak onderweg om met zijn lezers te praten en naar hen te luisteren. Waarbij hem op een dag iets begon op te vallen.

 

‘Het viel me op dat het negatieve woord probleem zo vaak valt als het over kinderen gaat. Wat doet dat met je, als kind? Lig je wakker van wat ‘ze’ van je vinden? Begin je je af te vragen of je wel normaal bent? En dus eigenlijk of je wel oké bent? Dat hoeft toch niet?

We denken vandaag de dag zo graag zwart-wit want dat is zo lekker makkelijk, maar de werkelijkheid laat zich zelden vangen in een simpel vakje met een labeltje.'

 

‘Ik wilde al lang een boek maken om kinderen gerust te stellen. Om hen te zeggen dat het een goed idee is om jezelf graag te zien en dus om jezelf te accepteren. Om hen te laten zien dat je vaak meer keuzes hebt dan je denkt.

We weten toch dat er bij iedereen wel ergens een hoekje af is?

Dat is helemaal niet erg, integendeel. Dat willen we in ons boek duidelijk maken.

Toen Carolien, Ann, Tania en ik samen onze ideeën op tafel gooiden, paste de puzzel. Het is me een eer en een plezier om met deze prachtige, creatieve geesten samen te werken in de wondere BIWN-wereld.’

teken.png
 Carolien De Rop ilustreerde ab-normaal knap. 

 

Carolien is een beginnend freelance illustrator. 

Ze studeerde aan Sint Lucas Antwerpen, waar ze haar master grafische vormgeving behaalde. 
Carolien houdt ervan om zaken uit het alledaagse leven te illustreren gecombineerd met een leuke portie humor. Voor haar masterproef vroeg ze zich af wat ze haar jongere zelf wou vertellen. 

 

Ik weet het nog, die verdomde puberteit. Eerst boos zijn, duizend keer oogrollen, en dan weer triestig zijn. 
Een hele rollercoaster aan emoties en daarnaast stelde ik mezelf oneindig veel vragen. Help! Ik krijg borsten, mag ik nog wel spelen en rennen? Ben ik nog wel cool? Ben ik te luid? Vraag ik teveel? Ben ik niet te dik? Hoor ik er wel bij?

Ben ik wel normaal? 
Gelukkig had ik een schetsboek. Daar was er een wereld waarin ik mij van niemand iets moest aantrekken. 
Vliegende bananen, gigantische schattige poezen, de leukste kleding,.. ik kon het allemaal tekenen. 
Ik moest met niemand rekening houden, dit was MIJN normaal! 

 

Was er maar een ‘handleiding’ die mij toen vertelde dat alle veranderingen die ik meemaakte en alle twijfels die ik had heel normaal waren. 
Dat het oké was om mij zo te voelen. Daarom besloot ik voor mijn masterproef het puberboek ‘Ben ik wel normaal?’ te maken. 
Daar kwam ik erachter dat er buiten veranderingen van het lichaam nog veel meer te vertellen is. En dat niet alleen pubers met vragen zitten. 
Maar dat iedereen wel eens twijfelt aan zichzelf, zowel kinderen als volwassenen.

Ik vond het dan ook fantastisch dat ‘Ben ik wel normaal?’ niet alleen maar een echt boek werd maar ook een beweging met een boodschap.